۲۹ مهر ۱۳۹۶ - ۲۰:۰۵
رهبري كه با شور و شوق به ميدان آيد، معمولا با شور و شوق روبرو مي شود.((جان ماكسول))
کد خبر: ۳۵۷۷
تاریخ انتشار: ۲۷ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۹:۵۱
آشتی بین اندیشه‌ها، زیبا و دوست داشتنی است
حجت الاسلام شریف زاده:
نسیم بهاری: شریف زاده: جناح هاي سياسي فعال در كشور باید واقع‌نگر شوند و به دیگرباوری برسند، در غير اين صورت، گذشت استراتژیک از برخی سهم خواهی ها، منازعات را ریشه کن نخواهد کرد. اگرچه ما مي توانيم با افزايش رشد فرهنگ دیگرباوری و احترام متقابل، به کاهش سهم خواهی جناح ها و امتياز‌بندي‌هاي انحصاري برسیم.

‌به گزارش خبرنگار نسیم بهاری: آشتي ملي؛ عبارتي كه اين روزها از سوي جريان اصلاحات با هدف و راهبرد مشخصي به زبان مي‌آيد و برداشت ها و تحليل هاي مختلفي در اين خصوص بيان مي شود. عده اي معتقدند كه آشتي ملي در زماني بايد مطرح شود كه درگير قهر ملي در جامعه باشيم و عده اي ديگر بر اين باورند اختلاف تا زماني كه ما در اصول، هم‌راستا هستيم مساله قابل اعتنايي نيست. برخي جريان‌هاي سياسي نيز معتقدند كه اين اقدام فتنه‌اي جديد است و عده‌اي ديگر آن را راه‌ حل مشكلات مي‌دانند. از آنجايي كه شخصيت‌هاي سياسي نزديك به احمدي‌نژاد، تفكر سياسي متفاوتي با دو جناح اصلي كشور دارند، در همين خصوص به سراغ بهمن شريف زاده از نزديكان دولت احمدي نژاد رفتيم. رييس‌ستاد انتخاباتي اسفنديار رحيم مشايي در گفت و گو با «قانون»، تحليل و ارزيابي خود از موضوع آشتي ملي را مطرح كرد و گفت: آشتی بین جریان‌ها و جناح های سیاسی و فکری گوناگون را از مهم ترین عناصر رشد و ترقی یک جامعه می دانم، زیرا فقط در این صورت است که تعامل و هم‌افزایی پدید می آید و جامعه، رو به جلو می رود. مشروح گفت‌وگوي ما را با شريف‌زاده در ادامه مي خوانيد:

نظر شما در مورد بحث آشتي ملي چيست؟

پیش ازهر پاسخی باید بگویم که با پسوند ملی در پرسش شما مخالفم، زیرا آشتی ملی، حکایت از وجود نزاع ملی دارد، در حالی که من معتقد به وجود منازعات سیاسی و جناحی بین ملت نیستم، بلکه ملت ایران را در انسجامی قابل قبول نسبت به خواسته ها و اهداف خویش می‌بینم. گوناگونی سلیقه مردم در انتخابات نيز دلیلی بر نزاع آن‌ها با یکدیگر نیست، در غير اين صورت گوناگونی در هرجا را باید به معنای نزاع دانست. آیا کسی گوناگونی مردم در انتخاب تیم فوتبال دلخواه خود را جنگ و نزاع ملی می داند تا برای حل آن چاره ای بیندیشیم؟! به طور حتم پاسخ منفی است. اما آنچه با عنوان آشتی می توان درباره اش بحث کرد، آشتی بین صاحبان اندیشه و هواداران در جناح های گوناگون سیاسی است. متاسفانه شاهد تقابل و تنازع‌گونه ای بین جناح های سیاسی هستیم که نتیجه اش نابودی بسیاری از پتانسیل های موجود در این جناح هاست. به نظرمن آشتی بین اندیشه ها در هرموضع و موقعیتی زیبا و دوست داشتنی است. آنچه باید از آن پرهیزشود، آشتی با ستمگران و مستکبران است؛ زیرا این آشتی جز با قرارگرفتن در زمره آن‌ها ممکن نیست و این به دليل ممکن نبودن اجتماع حق و باطل با یکدیگراست، پس اگر کسی از درآشتی با ستمگران وارد شود، در شمار آن‌ها درمی آید حتی اگر خود ستم نکند و فقط دربرابر ستم، سکوت اختیارکند. اما آشتی بین جریان‌ها و جناح های سیاسی و فکری گوناگون را از مهم ترین عناصر رشد و ترقی یک جامعه می دانم، زیرا فقط در این صورت است که تعامل و هم‌افزایی پدید می آید و جامعه رو به جلو می رود. جریان های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور ما اگر به جای دعوا و بداخلاقی، روبه صلح و رعایت اخلاق آورند، ملت از آسیب‌های جدی مصون خواهد ماند.

لازمه تحقق اين مهم چيست؟

بنده برخلاف برخی از آقایان آشتی‌جوی اصلاح طلب که جریان های سیاسی را به ترک مخاصمه دعوت کرده اند و آن‌ها را به شیوه رقابت محترمانه که شبیه مسابقات ورزشی است، فراخوانده و بر به رسمیت شناختن رقیب و احترام گذاردن به او تاکید کرده و می گویند «با رسمیت ندادن و احترام نگذاردن به رقیب، زمینه برای دعوا مساعد می شود، رقیب ایستادگی می کند که شما را بزند و سرانجام، کار به نزاع و دعوا می‌كشد»، راه و روش دیگری را برای تحقق این موضوع پیشنهاد می‌کنم. به نظر من رقابت هر اندازه هم محترمانه باشد، رقابت است و خوی غلبه بر رقیب را در پی می‌آورد و این خوی، سرانجامی جز نزاع به دنبال نخواهد داشت. من معتقدم آشتی به علتی واقعی نیاز دارد که مقتضایی جز سازگاری نداشته باشد. آشتی و مصالحه بین افکار گوناگون و جبهه ها و جریان‌های مختلف، زمانی پدید می آید که همه آن‌ها به فرهنگ «دیگرباوری» رسیده باشند. منظور از فرهنگ «دیگرباوری» این است که هر فرد یا جریانی باور کند که حقیقت در انحصار او نیست و فرد یا جریان مقابلش هم، سهمی از حقیقت دارد. تنازع بین جریان‌های اجتماعی یک کشور، بيشتر از آنجا آغاز می شود که هر جریانی خود را به حق و دیگران را نا به حق می پندارد. مطلق انگاری، درد بزرگی است که بيشتر جریان‌ها مبتلا به آن هستند. اگر دست از مطلق دانستن خود برداریم و باور کنیم که دیگران هم بهره‌اي از حقیقت دارند، آنگاه ریشه تنازع می خُشکد و به آشتی خواهیم رسید. تنها با این باور است که جریان‌های گوناگون به دنبال هم‌افزایی خواهند رفت و در پرتو هم‌افزایی به وحدت خواهند رسید.  

در مقابل چنين خواسته‌اي، رفتار حاكميت بايد به چه صورت باشد؟

حاكميت مي تواند با میدان دادن به افکار و اندیشه های گوناگون و ایجاد زمینه های تعامل سازنده بین جریان ها، زمینه مصالحه را مساعد سازد. اگر مسئولان کشور به پرسشگری بها دهند و درصدد رشد آن باشند، نگاه‌ها به پرسش تغییر یافته و مثبت می شود. با مثبت شدن نگاه به پرسش و انتقاد، دیگر هیچ جریانی به سرکوب جریان دیگر نخواهد پرداخت.

در موضوع آشتي ملي تا چه ميزان جناح هاي سياسي بايد سهم خواهي خود را كنار بگذارند؟

 

جناح هاي سياسي فعال در كشور باید واقع‌نگر شوند و به دیگرباوری برسند، در غير اين صورت، گذشت استراتژیک از برخی سهم خواهی ها، منازعات را ریشه کن نخواهد کرد. اگرچه ما مي توانيم با افزايش رشد فرهنگ دیگرباوری و احترام متقابل، به کاهش سهم خواهی جناح ها و امتياز‌بندي‌هاي انحصاري برسیم.

ایمیل مستقیم : info@nasimbahari.com
شماره پیامک سایت :
نظرات بینندگان



* نظر :

لطفا حاصل عبارت زیر را در باکس روبرو وارد کنید:
۹ + ۱۵ =

آخرین اخبار
اخبار پر بیننده
چند رسانه ای