۰۳ مهر ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۸
رهبري كه با شور و شوق به ميدان آيد، معمولا با شور و شوق روبرو مي شود.((جان ماكسول))
کد خبر: ۳۶۶۴
تاریخ انتشار: ۲۰ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۲:۱۸
برای ایت الله طالقانی/ به نام خدای زندگان که مرد نکونام نمیرد هرگز!
یادداشت مهندس مشایی؛
نسیم بهاری: مرحوم طالقانی مردم را صاحبان انقلاب می دانست و معتقد بود که کارها و مسئولیت ها باید به مردم سپرده شود و به هر طریق ممکن، هر مانعی از سر راه مشارکت مردم در تصمیم گیری ها برداشته شود.
نوزدهم شهریور ماه، سالروز درگذشت مرحوم زنده یاد آیت الله طالقانی است؛ مردی که عمری را در تلاش برای دریافت حقیقت دین و انجام مسئولیت خطیر در مبارزه با ستم و بیداد گذراند؛ نکوکار زیست و نکو نام رفت؛ نکو کاشت و نکو برداشت. وی کسی است که در محاسبه سهم پیشگامان مبارزات و مجاهدت های انقلابی در به ثمر نشاندن انقلاب اسلامی، باید برای بینش روشنگر و کنش راهبر او، امتیاز ویژه قائل شد. بی شک در تحلیل شخصیت افراد باید مجموعه شرایط و موقعیت های مرتبط را از جهت اثرگذاری های متقابل در نظر گرفت و نیازی نیست و بلکه نباید تحت تاثیر عواطف جذبی و یا احساسات دفعی، به اتخاذ مواضعی مطلق روی آورد. نفی مطلق گرایی در شناخت ابعاد ظرفیت های افراد و ارزیابی عملکرد آنان و نیز درک تحولات و رویدادها، بی تردید در «دستیابی به حقیقت» و «رعایت امانت»، امری ضروری است. در عین حال، روشن است که توجه دادن به این اصل مهم، هرگز از ارزش های کم نظیر مرحوم طالقانی نخواهد کاست. به موازات نقش موثر وتعیین کننده مرحوم طالقانی در سطح راهبردی انقلاب‌ - به ویژه تا پیش از بازگشت امام(ره) در قبل و دوران انقلاب - مرگ زود هنگام و غافلگیر کننده آن مرحوم، مانع از نقش آفرینی های مهم وی در عرصه انقلاب و سیاست گذاری های کلان کشور، در مراحل پس از تاسیس جمهوری اسلامی و خصوصا در مواقع حساس مواجه با پدیده های ملی، منطقه ای و بین المللی گردید. شاید برخی حق داشته باشند این سوال را مطرح کنند که اشخاصی نظیر طالقانی، مطهری، بهشتی، رجایی، باهنر و ... که با تفاوت هایی درمدت، فرصت نیافتند به ایفای نقش تعیین کننده در سیاست گذاری ها و مدیریت عالیه انقلاب و نظام بپردازند، اگر چنانچه فرصت می یافتند، در این رزمگاه اصلی و امتحان بزرگ، از نظر خدا و بندگانش، رستگار و روسپید می شدند؟ این سوال که با گذشت زمان و با ملاحظه عملکرد برخی از رجال انقلابی سابق که بعدها در ایفای مسئولیت انقلابی، بعید العهد شدند و به بهانه های واهی، به تعهدات خود نسبت به ارزش های الهی-انسانی انقلاب و حقوق اساسی مردم پشت کردند، هر روز پر رنگ تر شده است، اکنون می تواند جدی تر از همیشه برای افرادی چون آیت الله طالقانی مطرح باشد. بدیهی است که نمی توان بطور قطعی درباره چگونگی مواضع چنین اشخاصی، در صورت بقا و زندگی در دوره های بعد و از آن جمله در این ایام، قضاوت کرد، ولی در عین حال، بررسی مواضع نظری و عملی اشخاص تا واپسین ایام و لحظات حیات، می تواند دستمایه منطقی برای تحلیل شخصیت و مرام آنان و پیش بینی احتمال اقوی مواضع آتی ایشان بحساب آید. از این رو می توان در باره هر یک از شخصیت های مرحوم انقلاب، بر اساس دیدگاه ها و رفتار آن ها در طول عمر کوتاه و بلندشان به قضاوت نشست. بررسی استواری آن مرحوم در مواضع سیاسی، اجتماعی، دینی و انقلابی، به خوبی نشان می دهد که او در ساحت دین دارای باوری عمیق و در حوزه جامعه و در ابعاد گوناگونش کاملا آگاهانه، مسئولانه و حکیمانه نگاه و عمل می کرد و مسئله استحکام او در مواضع و جسارت او در بیان آنچه حق می دانست، از او چهره ای ممتاز ساخته بود. نفوذ کلام، وصف ابوذری و انتصاب او از سوی امام( ره) به عنوان اولین خطیب جمعه، نشانه سلامت نظر و قدرت خبر او در نزد رهبر فقید انقلاب بود. خاطر او با رفتن شاه، سقوط سلطنت و حتی تاسیس جمهوری اسلامی جمع نشده بود. او با دوراندیشی و بررسی احتمالات آتی، از عواقب سوء برداشت از حکومت اسلامی، ضعف احتمالی در تدبیرهای حکومتی، ناتوانی در انجام مسئولیت هایی که به نام دولت اسلامی بر عهده گرفته می شود و از همه بدتر، بازگشت حکومت اشرافی مذهبی نگران بود و چون خود امام خمینی، آن را برای اسلام از هر چیز و از جمله حکومت شاه خطرناک تر می دانست. او مردم را صاحبان انقلاب می دانست و معتقد بود که کارها و مسئولیت ها باید به مردم سپرده شود و به هر طریق ممکن، هر مانعی از سر راه مشارکت مردم در تصمیم گیری ها برداشته شود. خطبه های همیشه غرّا، انذار دهنده و در عین حال، بشارتگر او در نماز جمعه شانزدهم شهریور، یعنی تنها سه روز قبل از مرگش، نشان از ایستادگی او بر باور عمیقش به روح حقیقی انقلاب اسلامی و ضرورت مشارکت جدی مردم در مسئولیت ها و مناصب حکومتی دارد برای اینجانب که می توانم به خوبی، مثلا چند سال اول انقلاب را با چند سال اخیر از حیث حاکمیت ارزش های انقلاب، کیفیت حاکمیت مردم، همراهی و همدلی متقابل حاکمیت و مردم، احساس عزت و قدرت ملی، باورمندی دینی، امید به تحقق آرمان های انقلاب و آینده روشن مردم و کشور و... مقایسه کنم، سیر نزولی آشکار در شاخص های یاد شده را یک دریافت قطعی برای خود می دانم. اگر از طبیعی بودن تاثیر فضای حسی، عاطفی و روحانی ایام پیروزی بر دوره نخست مورد اشاره بگذریم و در مقابل نیز، از چند دهه فرصت زمانی برای پیشرفت و رشد صرف نظر کنیم، در این صورت در بیان علل رفعت شاخص های تعالی در دوره اول، اگر به نقش پیشگامان و راهبران طلایه دار اشاره کنیم، کاملا منصفانه خواهد بود. بدین ترتیب باید گفت که وجود افراد شاخصی چون مرحوم طالقانی در کنار امام در طول دوران انقلاب تا پیروزی و پس از آن، و مطالبه آرمان های اعلامی از سوی کسانی چون ایشان و آگاهی بخشی های انقلابی به جامعه برای احقاق حقوق اساسی مردم و لزوم پایبندی به ارزش های الهی-انسانی نظیر آزادی، عدالت، عزت، کرامت و حق تعیین سرنوشت، به استانداردهای بالاتری از تحقق منویات انقلابی انجامید. به همین ترتیب باید به تاثیر جدی فقدان چنین افراد شاخصی در تنزل این معیارها توجه کرد. به طور خاص مایلم نظر اندیشمندان ارجمند را به قانون اساسی که میراث اصیل و مقوم اصلی انقلاب و نظام است، از این جهت جلب نمایم که ظرفیت های مترقی این قانون که اکنون باید بیش از هر زمان دیگری مورد مداقه و مطالبه آحاد مردم و بویژه قاطبه نخبگان و فرهیختگان ملت باشد نیز، مرهون چنین اندیشه های روشن و نظرهای بلند بوده است، همچنانکه اگر اجل مهلت می داد و دست امام از یاری یاران صدیق و مزکّی بی بهره نمی ماند، چه بسا امروز می توانستیم به جایگاه شایسته تری در سند میثاق ملی، در ساحت نگاه کلان، در حوزه تنظیم مناسبات حاکمیت و مردم نائل شویم و در صحنه اقدام و عمل، به الگوی بالاتری دست یابیم که ضمن تامین رضایت مندی بسیار بیشتر خلق و در نتیجه خشنودی افزون تر خالق، رایت عزت ایرانیان را آنچنان که شایسته شان تاریخی آنان است به اهتزاز در آوریم. این البته، هر چند مسئولیت یکایک ملت بزرگ است اما برعهده آنان که خود را مسئول تر کرده اند، همانا باید که سنگین تر بیاید وگرنه آنان که جای مردم بگیرند و بارشان برندارند، زود باشد که بارکش غول بیابان جهلت، غفلت و از آن دو بدتر، نخوت گردند «و سآءت مصیرا». در پایان، به روح پاک پاکبازان انقلاب و ایران درود می فرستم و از خدا برای روح بلند مرحوم آیت الله طالقانی و شهید آیت الله مدنی که از جمله راه یافتگان به حریم امن الهی بودند و جان بر سر پیمانشان با خدا گذاشتند، علو مقام مسئلت می کنم. اسفندیار رحیم مشایی شامگاه یکشنبه، ۱۹ شهریور ماه ۱۳۹۶
ایمیل مستقیم : info@nasimbahari.com
شماره پیامک سایت :
نظرات بینندگان



* نظر :

لطفا حاصل عبارت زیر را در باکس روبرو وارد کنید:
۸ + ۱۵ =

آخرین اخبار
اخبار پر بیننده
چند رسانه ای